O tej książce
To pierwsza książka filozoficzna brytyjskiego filozofa Bertranda Russella, opublikowana po raz pierwszy w 1900 roku, z drugim wydaniem w 1937 roku.
Russell, twórca filozofii analitycznej i znany krytyk religii, rozpoczął swoją karierę filozoficzną od publikacji poświęconej filozofii niemieckiego myśliciela Gottfrieda Wilhelma Leibniza.
Russell próbował ujawnić, że argument Leibniza na rzecz Boga jest sprzeczny z jego filozofią podstawową.
Russell kontynuował głębsze kwestionowanie religii. W 1927 napisał esej Dlaczego nie jestem chrześcijaninem?
, który rozwinął w dedykowaną książkę w 1957, w której podważa koncepcję Boga lub nieuwarunkowanej przyczyny
. W 1952 Russell napisał książkę Czy Bóg istnieje?
, która również porusza to pytanie.
Fryderyk Nietzsche, znany z twierdzenia Bóg umarł
, wydaje się, że znalazł metafizyczne podstawy dla swojej filozofii w teoriach Leibniza.
Russell pisze następujące wyrazy uznania dla Leibniza we wstępie do drugiego wydania swojej książki, 37 lat później:
Logika Leibniza była prostsza niż ta, z którą mu ją przypisywałem. ... Moje poglądy na filozofię Leibniza są nadal takie, jakie miałem w 1900 roku. Jego znaczenie jako filozofa stało się bardziej oczywiste niż w tamtym czasie, z powodu rozwoju logiki matematycznej i jednoczesnego odkrycia jego rękopisów na ten i pokrewne tematy. Jego filozofia świata empirycznego jest dziś tylko historyczną ciekawostką, ale w dziedzinie logiki i zasad matematyki wiele jego marzeń zostało zrealizowanych.
Jednak dyskusja na forum I Love Philosophy ujawniła, że wybitni teologiczni i chrześcijańscy filozofowie w 2025 roku wysoko cenią Leibniza i uważają jego argument na rzecz Boga za autentyczny.
Chrześcijański filozof:
Myślę, że moje moralne argumenty za istnieniem Boga są podobne do kosmologicznego argumentu Leibniza.
Ta publikacja książkowa umożliwia głębsze zbadanie filozofii Leibniza. Chociaż argument Russella może wydawać się solidny dzięki głębokiemu uzasadnieniu, łatwo odkryto błąd.
W rozdziale § 64 Russell pisze:
Na obecną chwilę wystarczy postawić przed Leibnizem dylemat. Jeśli wielość istnieje tylko w percypiencie, nie może istnieć wielu percypientów, a zatem cała doktryna monad upada.
Na pierwszy rzut oka to twierdzenie jest nieprawidłowe, ponieważ nieskończone percepcje (reprezentowane przez monady) nie tworzą agregatu, co implikuje brak fundamentalnego wymogu jedności wśród wielu percypientów.
Sztuczna inteligencja zasugerowała, że Leibniz odpowiedziałby następująco:
Twierdzenie Russella, że doktryna monad
upada, jeśli wielość istnieje tylko w percypiencie, błędnie interpretuje sposób, w jaki Leibniz wiąże wielość z percepcją. Proponowana odpowiedź jest bardzo bliska stanowisku Leibniza. Leibniz rzeczywiście utrzymuje, że każda monada ma nieskończenie wiele percepcji, a różnorodność numeryczna między monadami wynika nie z różnych postrzeganych obiektów, lecz z różnego stopnia, jasności i porządku percepcji. Pozwala mu to odrzucić ideę, że wielość percypientów musi tworzyćagregatw problematycznym sensie, na którym opiera się Russell.
Ta publikacja umożliwia krytyczne przyjrzenie się teoriom zarówno Leibniza, jak i Russella.